Фикр

 Чақалоқ дунёга келганда кўп йиғлайди. Нега? Чунки у тайёр озиқ-овқат, иссиқгина уйи ҳамда ўз дунёсига эга эди ва бир зумда ҳаммасидан махрум бўлди. Аммо вақт ўтиб боргани сайин у шуни англайдики, бу дунё аввалгисидан, яъни она қорнидан-да каттароқ, роҳатлари эса янада кўпроқ экан. Одам ўлим тўшагида ётган онда ҳам «Ҳаммаси тамом, бу менинг сўнгги манзилим» деганча, ич-ичини кемириб ётади. Бу унинг ўтказган бутун умри давомида йўл кўйган иккинчи катта хатосидир. Асли олганда нариги дунё табиийроқ, азоблари оғирроқ, лаззатлари эса бунданда кучлироқдир. Шундай экан, барчамиз умримизнинг иккинчи бекатида туриб, айнан ушбу бекат ҳаммасига ойдинлик киритиб ўтишини унутмаслигимиз лозим. Ҳар бир қадамимизни ўйлаб босайлик, чунки бир кун келиб танимиздан жон чиққанда, қон айланиши тўхтаганда, нариги, учинчи дунёимизга равона бўлиб, у ерда хисобот топширамиз. Она қорнидаги бола каби фикр юритманг...